Farby do wnętrz

farby-do-wnetrzDostępne na rynku farby są coraz nowocześniejsze, a niektóre z nich, np. zawierające teflon czy nanocząsteczki, są wyjątkowo innowacyjne. Nie dajmy się jednak zwieść opisom na opakowaniach, sugerującym, że produkty te są doskonałe, bo prawdziwy obraz uzyskamy jedynie po dokładnym porównaniu ich własności. Producenci farb oferują kilkanaście lub kilkadziesiąt kolorów gotowych i nawet kilka tysięcy odcieni na zamówienie - z szerokiej palety NCS lub RAL. Przygotowanie koloru w markecie budowlanym zajmuje do pół godziny. Pamiętajmy, że ostre barwy, choć nadają oryginalności, należy stosować z umiarem, ograniczając się do zastosowania ich np. w obrębie jednej ściany.

Połysk powłoki malarskiej ma zarówno estetyczne, jak i praktyczne znaczenie. Najpopularniejsze są farby matowe, którymi najłatwiej się maluje. Połysk wydobywa natomiast głębię koloru farby, rozświetla i powiększa pomieszczenie, ale niestety uwydatnia niedoskonałości powierzchni ściany. Błyszczącą powłokę łatwiej jednak utrzymać w czystości, bo brud nie osiada na niej tak łatwo jak na matowej. Ponadto przecieranie tej ostatniej może doprowadzić do miejscowego wybłyszczenia.

Stopień połysku określa się poprzez procentowe odbicie strumienia światła padającego na powłokę pod kątem 60°. W dokumentacji wyrobów najczęściej jednak spotyka się słowne określenie połysku - głęboki mat, mat (satynowy), połysk średni (półmat) oraz połysk. Warto pamiętać, że ostateczny efekt zależy także od właściwości malowanego podłoża. Stopień połysku wybiera się również w przypadku farb z mieszalnika.

W sklepach znajdziemy wiele odmian farb strukturalnych, pozwalających na uzyskanie rozmaitych efektów przy użyciu różnych narzędzi: wałków, szczotek czy kielni. Decydując się na takie rozwiązanie, możemy zrezygnować z wygładzania podłoża, bo jego niedoskonałości nie będą widoczne na fakturowanej powłoce.

Odporność na ścieranie

Według PN-EN 13300, farby do ścian mają pięć klas odporności na ścieranie: pierwsza gwarantuje najwyższą trwałość, a piąta najniższą. Przyznaje się je w zależności od ubytku powłoki (liczonego w mikrometrach) po ustalonej liczbie cykli czyszczenia na mokro. W praktyce na mokro można czyścić jedynie powłoki z farb klasy I i II.

Innowacyjne dodatki

Na rynku znajdują się farby zawierające nietypowe składniki, do których należą np.:

- teflon - zwiększa odporność na zabrudzenia i wielokrotne szorowanie;

- nanocząsteczki - przeciwdziałają rozwojowi mikroorganizmów, a nawet neutralizują zapachy (np. dymu papierosowego). Ponadto ściana mniej się brudzi i łatwiej ją czyścić;

- cząsteczki ceramiczne - działają podobne do teflonu. Ponadto zwiększają odporność powłoki na pleśnie i inne grzyby;

- dodatki krzemianowe - pozwalają ścianie na pochłanianie nadmiaru wilgoci lub oddawanie jej do pomieszczenia, gdy jest zbyt sucho.

Trudno zweryfikować rzeczywiste właściwości takich farb, ale na szczęście nie są dużo droższe od zwykłych.

Przenikanie pary wodnej

Farby do wnętrz powijmy być paroprzepuszczalne. Sprzyja to utrzymywaniu się w pomieszczeniach w miarę stabilnej wilgotności powietrza i zabezpiecza przed niszczeniem powłoki malarskiej w razie zwrotnego przenikania wilgoci do pomieszczeń latem. Za farby o wysokiej dyfuzji pary wodnej uznawane są te o współczynniku dyfuzji poniżej 0,1 m.

Bezpieczeństwo

Przepisy określają, jaką zawartość LZO, czyli lotnych związków organicznych (szkodliwych dla środowiska i zdrowia człowieka, ulatniających się do otoczenia latami), mogą zawierać farby do wnętrz. W przypadku wyrobów wodorozcieńczalnych, zawartość LZO nie może przekraczać 30 g/dm3, a rozpuszczalnikowych - 100 g/dm3. Informacja o zawartości LZO powinna być umieszczona na opakowaniu. Farby spełniające zaostrzone normy środowiskowe są oznaczone znakiem „E”, Ecolabel, Polskiego Towarzystwa Alergologicznego lub Błękitnego Anioła.

Ponadto producenci mogą wystąpić o nieobowiązkowe atesty, dopuszczające wyrób do kontaktu z żywnością lub do szczególnego zastosowania, np. w pomieszczeniach o podwyższonym reżimie higienicznym lub ochrony przeciwpożarowej.

Pędzlem, wałkiem lub natryskiem

Większość farb można aplikować dowolną techniką - pędzlem, wałkiem albo natryskiem pneumatycznym bądź hydrodynamicznym, ale pamiętajmy, że natrysk pneumatyczny wymaga znacznego rozcieńczenia farby, co nie zawsze jest dopuszczalne.

Farby o tzw. własnościach tiksotropowych prawie nie ściekają z pędzla lub wałka, co szczególnie ułatwia malowanie sufitów.

Zdolność krycia farby to właściwość decydująca o tym, jaka liczba warstw zagwarantuje jednolitą barwę powłoki. W dokumentacji technicznej określana jest jako współczynnik kontrastu przy określonym zużyciu farby (np. 3 przy wydajności 7 mz/l) - im niższy współczynnik kontrastu, tym farba ma lepsze własności kryjące.

Wydajne malowanie

Wydajność farby to parametr, który bezpośrednio przekłada się na koszt prac. Podaje on powierzchnię, jaką można jednokrotnie pomalować 1 litrem produktu. Dla farb ściennych wydajność deklarowana wynosi 8-15 m2. W praktyce zależy ona od gładkości i chłonności podłoża. Przy ustalaniu ilości potrzebnej farby, trzeba uwzględnić liczbę nakładanych warstw (od jednej do trzech). Farbą o ciemnej barwie trzeba zazwyczaj malować trzykrotnie, by uzyskać głębię koloru.

Szybkie schnięcie

Czas schnięcia farb jest szczególnie istotny przy nakładaniu powłok wielowarstwowych. Zależnie od rodzaju wyrobu, wynosi od kilku godzin do 2-3 dni, przy czym spore znaczenie ma temperatura i wilgotność powietrza.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

All Rights reserved FPHU JANEX 2011