Przed odnawianiem elewacji

przed odnowieniem elewacji Tylko skrupulatne i fachowe, oparte na wiedzy i doświadczeniu rozpoznanie typu podłoża przeznaczonego do odnawiania, pozwala na skuteczne przeprowadzenie prac malarskich. Bardzo ważne jest także jego dokładne oczyszczenie oraz zagruntowanie odpowiednio dobranym preparatem. Obojętnie czy malujemy nowe ściany, czy też odnawiamy stare, musimy dokładnie wiedzieć, jaki jest rodzaj podłoża oraz jaka farba będzie do niego pasować. Jeśli to zaniedbamy, musimy wiedzieć, że sami niejako w ten sposób „zaprogramowaliśmy” powstanie szkód i wad nowych powłok.

Aby móc właściwie dobrać farbę fasadową do podłoża, trzeba poznać jej właściwości oraz wzajemne „relacje” budowlano-fizyczne między nią a podłożem. Podstawowe parametry, jakie trzeba przy tym uwzględnić, to:

• wielkość oporu dyfuzyjnego (czyli paroprzepuszczalność),

• odporność na działanie wody (czyli wodochłonność i odporność na zacinające deszcze).

Jak dobrać nową farbę do istniejącego podłoża

Nawet najlepsza farba elewacyjna nie spełni swej funkcji, jesli nie będzie dopasowana do podłoża; trzeba ją dobrać pod względem paroprzepuszczalności i odporności na wodę. Różne podłoża wymagają różnych farb.

Beton komórkowy to materiał wrażliwy na wilgoć i o niewielkim oporze dyfuzyjnym (czyli dobrze przepuszczający parę wodną). W związku z tym nie można pokrywać go farbami lub tynkami, które tworzą szczelne powłoki - jak farby do betonu czy tynki dyspersyjne; należy odradzić nawet dwukrotne malowanie farbami dyspersyjnymi. Idealne na takie podłoża są natomiast modyfikowane farby silikonowe i silikatowe.

Tynk wapienny również jest wrażliwy na wodę i dobrze paroprzepuszczalny. Ponieważ jest materiałem wiecznie „dojrzewającym”, potrzebuje swobodnego dostępu dwutlenku węgla i wilgoci - inaczej nie zachowa swej wytrzymałości. W związku z wrażliwością wapna na wodę, zaleca się używać dobrych, modyfikowanych farb silikonowych.

Tynk cementowo-wapienny (najczęściej i najchętniej stosowany na ścianach murowanych) jest odporny na wodę i średnio paroprzepuszczalny; można go pokrywać praktycznie wszystkimi rodzajami farb (poza tymi do betonu).

Beton - choć odporny na wodę, jest za to wrażliwy na dwutlenki węgla i siarki, które zmniejszają jego zdolność do ochrony stali zbrojeniowej przed korozją. Znikoma paroprzepuszczalność betonu pozwala na pokrywanie go szczelnymi (dla gazów i pary wodnej) powłokami. Są one niezbędne dla ochrony betonu; w praktyce okazuje się, że nawet dwuskładnikowe farby poliuretanowe, jeśli są położone za cienko, mogą być za słabe, żeby go chronić.

Silikaty są wrażliwe na wodę i dobrze paroprzepuszczalne. Na skutek relatywnie wysokiego oporu dyfuzyjnego można je pokrywać prawie wszystkimi rodzajami powłok, z wyjątkiem dwuskładnikowych farb poliuretanowych.

Stare farby i tynki dyspersyjne. Najbezpieczniejsze są (ze względu na trudność prawidłowego rozpoznania podłoża) modyfikowane farby silikonowe i silikatowe. Farby czysto silikonowe i silikatowe są za słabo przyczepne do takich podłoży!

Jak dobrać grunt i przygotować podłoże

Każda farba jest na tyle dobra, na ile dobry jest podkład pod nią - to stare powiedzenie malarskie jest dziś dużo bardziej aktualne niż kiedykolwiek. Bogactwo i różnorodność oferowanych materiałów budowlanych, a także coraz bardziej agresywne wpływy środowiska sprawiają, że odpowiednie gruntowanie, stanowiące „fundament” każdej powłoki malarskiej, znacznie zyskuje na znaczeniu.

Producenci dostosowują się do potrzeb rynku, oferując coraz większy asortyment środków gruntujących. Są one przeznaczone do najróżniejszych materiałów i podłoży. Wybór jest duży, a więc i niełatwy. Grunty muszą być dostosowane do rodzaju podłoża i układu kolejnych warstw wykończenia. Czasem inny preparat należy zastosować na ścianę z betonu, zanim się ją otynkuje, inny na warstwę tynku cementowo-wapiennego przed malowaniem.

Generalnie środki gruntujące są wodorozcieńczalne lub rozpuszczalnikowe; sam wybór odpowiedniego gruntu to nie wszystko. Przed jego nałożeniem podłoże trzeba też dobrze przygotować.

cementowo-wapienny - jeśli jest lekko piaszczący lub silnie chłonny, do gruntowania wybieramy środki wodorozcieńczalne; jeśli silnie piaszczący i pylący - rozpuszczalnikowe. Zanim zagruntujemy świeży tynk, musi on całkowicie wyschnąć (2-4 tygodnie od nałożenia); dotyczy to także miejsc naprawianych lub szpachlowanych.

z żywic syntetycznych i systemy ociepleń - stare tynki przed odnawianiem trzeba oczyścić (maksymalne ciśnienie strumienia wody to 60 bar). Przed dalszą obróbką umyte powierzchnie trzeba pozostawić do całkowitego wyschnięcia, a następnie pomalować wodnym środkiem gruntującym. Systemy ociepleń można malować wyłącznie farbami silikonowymi.

Beton - powierzchnie betonowe przed zagruntowaniem należy najpierw oczyścić (wodą pod ciśnieniem, parą wodną, metodą piaskowania lub hydropiaskowania). Jeśli są gładkie, trzeba je pokryć środkiem zwiększającym przyczepność. Jeśli na powierzchni betonu widać odpryski i odsłonięte zbrojenie należy użyć specjalnych systemów naprawczych do betonu i żelbetu (tzw. zaprawy PCC).

Mur z cegły wapienno-piaskowej. Zgodnie z zaleceniami producentów, powierzchnie zewnętrzne z cegły wapienno-piaskowej (silikatowej) można powlekać tylko farbami krzemianowymi lub silikonowymi.

Mur z cegły ceramicznej. Do malowania nadają się tylko mrozoodporne cegły licowe lub klinkierowe bez zanieczyszczeń. Mur nie może mieć spękanych spoin ani wykwitów solnych. Do gruntowania stosuje się środki rozpuszczalnikowe.

Powłoki z farb dyspersyjnych. Zabrudzone, kredujące powłoki z farb najpierw trzeba oczyścić, np. strumieniem wody pod ciśnieniem, po czym zagruntować środkiem wodorozcieńczalnym. Powierzchnie, które nie mogą być oczyszczone strumieniem wody pod ciśnieniem, powinno się zagruntować środkiem rozpuszczalnikowym.

Nienośne powłoki farb mineralnych i silikatowych - trzeba je całkowicie usunąć, a przed dalszą obróbką pozostawić podłoże do całkowitego wyschnięcia.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

All Rights reserved FPHU JANEX 2011